- ३ नवे प्रश्न -
वसुने नर्व्हस होऊन सुभाषचा हात घट्ट धरला. सुभाषने तिच्या हातावर आपला हात ठेवला. तेवढ्या त्याच्या स्पर्शानेही तिला धीर आल्यासारखं वाटलं! तो उठला आणि तिचा हातात घेतलेला हात धरुन तिलाही उठवलं. "चल, आलोय ना आता इथे… मग पूर्ण विश्वासानी आत जायचं, आपली विपू नक्की पहिल्यासारखी होणार आहे हेच डोक्यात ठेऊन जायचं, बरोबर ना?" तिनी मान हलवली, पण सुभाषचा हात काही सोडायला तयार नव्हती. दोघे डॉक्टरांच्या ऑफिसमध्ये शिरले.
आतलं वातावरण पाहून वसुला पहिला धक्का बसला. कुठेतरी इंग्रजी सिनेमात पाहिलेलं, पुस्तकात वाचून डोक्यात तयार झालेलं जे चित्र होतं त्याला ताबडतोब छेद गेला. आत छान प्रसन्न वातावरण होते. मुख्य म्हणजे तो डोक्यात घट्ट बसलेला जवळपास आडवे होता येईल असा सोफा वगैरे अजिबात नव्हता. खिडक्यांवर खरं तर अगदी गडद अंधार होईल असे पडदे होते, पण तरी खोलीत सकाळचा कोवळा सूर्यप्रकाश पसरल्यासारखे वाटत होते. एका व्हेसमध्ये छान फुलं होती. एकूणच आत शिरताच वसु नकळत सैलावली. सुभाषच्या हाताला घट्ट धरलेला तिचा हात कधी सुटला ते तिलाही कळले नाही. एका गुबगुबीत खुर्चीत डोक्यावरच्या केसांची चांदी झालेले एक गृहस्थ बसले होते - म्हणजे ते मानसोपचारतज्ञ तर सोडाच, पण डॉक्टर असतील असंसुद्धा एरवी वाटलं नसतं. पण त्यांच्या समोर एक फाईल होती, हातात पॅड होतं आणि हल्ली क्वचितच दिसणारं फाऊंटन पेन होतं, त्याअर्थी तेच डॉ. जोशी असावेत. त्यांचं ऑफिस जसं प्रसन्न पण नीटनेटकं होतं, तसेच स्वतः डॉक्टरही दिसत होते. ते पाहून वसुच्या मनात पहिला विचार आला तोच मुळी "आपण अगदी योग्य निर्णय घेतला आणि योग्य डॉक्टरकडे आलोय. विपूला हे नक्की पहिल्यासारखं करतील!"
"मिस्टर आणि मिसेस जोग? बसा, बसा."
"नमस्कार डॉक्टर, मी सुभाष जोग आणि ही माझी पत्नी वसुंधरा. आम्हांला एकुलती एक मुलगी आहे, विप्लवि. तिच्या बाबतीत आम्हांला तुमची मदत हवी आहे."
"जरुर. पण त्याबद्दल बोलायला सुरुवात करण्यापुर्वी मला तुमच्याबद्दल थोडी माहिती सांगा. तुमचं दोघांचं शिक्षण, नोकऱ्या, घरी कोण-कोण असतं, तुम्हांला दोघांना भावंडं? मुख्य म्हणजे तुमचे दोघांचे संबंध कसे आहेत… तुम्हांला कदाचित आश्चर्य वाटेल की तुम्ही मुलीबद्दल बोलायला आलात आणि मी तुमच्याबद्दल का प्रश्न विचारतो आहे. पण तुमच्या मुलीला - काय नाव म्हणालात तिचं? विप्लवि ना? - काय होतंय हे समजायला ही सगळी माहिती मला मदतच करेल."
"हो, सांगतो ना. मी केमिकल इंजिनियर आहे, बी.पी. मध्ये इथे जनरल मॅनेजर आहे. वसुंधरा आम्ही अमेरिकेत असेपर्यंत - खरे तर विप्लवि आमच्या आयुष्यात येईपर्यंत नोकरी करत होती. ती ही इंजिनियर आहे. नासामध्ये सॉफ्टवेअर इंजिनियर होती. वसु एकुलती एक आहे पण मला एक धाकटी बहिण आहे, स्वप्ना. ती आणि वसु कॉलेजमध्ये असताना एकाच वर्गात होत्या आणि अगदी जवळच्या मैत्रिणीही. त्यामुळे वसुचं घरी येणं-जाणं असायचं. मला तिचा साधा, निगर्वी स्वभाव, तिच्यावर असलेले संस्कार हे सगळं फार आवडलं. स्वप्नामुळे माझीही वसुशी मैत्री झाली आणि घरी माझ्या लग्नाबद्दल बोलणी सुरु झाल्यावर पहिल्यांदा माझ्या मनात वसुंधराच आली. मी आई-बाबांशी मोकळेपणानी बोललो. त्यांनाही वसु, तिचे आई-वडिल माहिती होते. तिच्यात नकार द्यावा असं काहीच नव्हतं, त्यामुळे काहीही अडचण न येता, कोणी विरोध न करता अगदी खेळीमेळीने लग्न झालं आमचं. लग्नानंतर वर्षभरात माझ्या ऑफिसने मला अमेरिकेत पाठवायचं ठरवलं. खरं तर केमिकल इंजिनियरसाठी ही गोष्ट अगदीच विरळा. पण बी.पी. चं मोठं ऑफिस ह्यूस्टनला आहे. खरं तर वसुच्या नोकरीचा विचार करुन मी नकोच म्हणणार होतो, पण वसुनेच मागे लागुन मला ती बदली घ्यायला लावली. अर्थात तोवर आई-बाबा, दोघांचीही नोकरी सुरु होती; स्वप्नाही नोकरी करत होती, त्यामुळे तसे सगळे स्वतंत्र होते. माझी आई कॉलेजमध्ये तर्कशास्त्र शिकवायची, बाबा डॉक्टर होते - म्हणजे, त्यांनी प्रॅक्टीस नाही केली कधी, पण ते टाटामध्ये कॅन्सरवर रीसर्च करायचे. आता वयाप्रमाणे ताण झेपेनासा झाला तेव्हा आम्हीच मागे लागून त्यांना काम बंद करायला लावलं. आईही रिटायर झाली. स्वप्ना अमेरिकेत असते, शिकागोला. आम्ही ह्यूस्टनला असतानाच ती आणि तिचा नवरा प्रसाद, दोघे शिकागोला आले."
"बरं, आता मला विप्लविबद्दल सांगा थोडं."
"वसु, तू सांगतेस? तुला सोपं जाईल आणि आल्यापासून मी एकटाच बोलतोय. चालेल ना डॉक्टर?"
"हो, हो - खरं तर आवडेल. कारण मिसेस जोग बऱ्याच दडपणाखाली दिसताहेत. लेकीच्या काळजीने असेल. पण निदान तिच्या जन्माबद्दल, तिच्या लहानपणाबद्दल बोलताना तरी थोडा ताण हलका होईल त्यांच्या मनावरचा!"
वसुने हळुच एक तीव्र कटाक्ष नवऱ्याकडे टाकला आणि बोलायला सुरुवात केली. "विप्लवि आमची एकुलती एक मुलगी. लग्नाला सात-आठ वर्षं झाली तरी दुर्दैवाने आम्हांला मूल होईना. दोघांचीही पूर्ण तपासणी करुन झाली. कोणातच दोष नाही. तरी ओव्ह्युलेशनसाठी ट्रीटमेंट घेऊन पाहिली, त्यालाही यश येईना. मधल्या काळात मला नासामध्ये नोकरी लागली होती, आम्ही दोघांनीही हो-नाही करता-करता अमेरिकेचं नागरिकत्वही घेतलं होतं. शेवटी IVF ची एक सायकल केली. त्याने दिवस राहिले, पण मला अगदी पूर्ण झोपून रहायला सांगितले होते. सुरुवातीला दोन-तीन महिने आम्ही केलं कसं तरी मॅनेज, पण मग शेवटी आईला बोलवून घेतले. एक दिवस ती नेमकी आंघोळीला गेली होती आणि मी बाथरुमला जायलाच हवं म्हणून उठले. परत येऊन जेमतेम पलंगावर टेकते तो अचानक पोटात कळा यायला लागल्या - इतक्या की वरचा श्वास वर आणि खालचा खाली! सुभाषला फोन करणंही शक्य नव्हतं मला. तेवढ्यात आई आंघोळ झाल्यावर स्वयंपाकाला लागण्यापुर्वी मला काही हवे आहे का बघायला आली तर मी पोट दुखून कळवळतेय आणि पलंगावरुन रक्ताचे ओघळ खाली वहायला लागले होते. आजही ते आठवलं तरी अंगावर काटा येतो…" बोलता बोलता वसु इतक्या वर्षांनीही बोलायची थांबून मूकपणे रडायला लागली. ते पाहून सुभाषनी हळूच तिच्या पाठीवर हात ठेवला आणि तो पुढे सांगायला लागला.
"ते सगळं पाहून आईंना तर आधी काय करायचं तेच सुचेना. शेवटी त्यांच्या लक्षात आलं आणि त्यांनी 911 ला फोन केला आणि पाठोपाठ मला. मी घरी पोहोचेतोवर वसुला अॅम्ब्युलन्समध्ये चढवायची तयारी करत होते. 911 ला फोन केल्यामुळे तिथल्या पद्धतीप्रमाणे पोलीस, फायर ब्रिगेडचे लोकही आले होते. फायर ब्रिगेडचे लोक निघतच होते. पण पोलिसांनी मला बरेच प्रश्न विचारले - तुमचे दोघांचे संबंध कसे आहेत, तुमच्या बायकोला कसला मानसिक, शारीरिक त्रास नाही ना? होणाऱ्या मुलाच्या बाबतीत तुमच्यात काही विसंवाद आहे का? मी इतका वैतागलो होतो; इथे वसुची अवस्था काय, आत्ता तिला माझी गरज खूप आहे, खरं तर आम्हांला दोघांनाही एकमेकांच्या मानसिक आधाराची खूप गरज होती आणि पोलिस काहीतरी भलतेच प्रश्न विचारत होते! तरी बरं मी घरातही नव्हतो! शेवटी एकदाची त्यांची खात्री पटली असावी बहुधा.
वसु महिनाभर हॉस्पिटलमध्ये होती. आई होत्याच, पण हे कळल्यावर माझेही आई-बाबा आले. त्यामुळे एकट्या आईंवर सगळं पडलं नाही. वसु यायच्याआधी मी आमची बेडरुम खालच्या मजल्यावरुन वरच्या मजल्यावर नेली होती. सगळ्या घराला रंग लावला, कारपेट बदललं, दोन्ही आयांनी मिळुन घराचे पडदे बदल, बसायची रचना बदल - त्यांना जे सुचेल ते करत राहिल्या. जणू वसु घरी येण्याआधी घरातल्या आधीच्या सगळ्या खुणा पुसुन टाकायच्या होत्या त्यांना. तरी वसु घरी आल्यावर पहिले काही दिवस फारच जड गेले आम्हांला सगळ्यांनाच. पण आश्चर्य म्हणजे सगळ्यांत आधी सावरली वसु! म्हणजे निदान पुर्वीसारखं वागा-बोलायला तरी सुरुवात केलीन् तिनी. त्यामुळे हळुहळु सगळेच नॉर्मल व्हायला लागले, निदान तिच्यासमोर तरी.
एकदा बाबा आणि मी, मागच्या अंगणात झोपाळ्यावर बसून बोलत होतो. संध्याकाळ नुकतीच होऊ लागली होती. पण हवेतली गरमी काही कमी व्हायचं नाव घेत नव्हती. अश्यावेळी बाहेरची आणि मनातली घुसमट कमीच होत नाही कशानी… बाबांनी विचारलं की पुढचा काही विचार केलाय का… मी त्यांना स्पष्टपणे सांगितलं की जे काही झालं त्यानंतर या सगळ्यांतून वसुने पुन्हा जावे असे मला अजिबात वाटत नाही. ते म्हणाले, 'अरे, मला कळतंय सगळं. मी गायनॅकॉलॉजिस्ट नसलो तरी डॉक्टर आहेच की! पण फक्त जो काही निर्णय घ्यायचा तो तू एकटा घेऊ नकोस. वसुच्या मनाचाही विचार कर. मुळात बायकांना मुलांची ओढ जास्तच असते आणि त्यासाठी त्या काय-काय सहन करायला तयार होतात याची आपल्याला - पुरुषांना कल्पनाही यायची नाही! पण तुझ्या आईचं आणि माझं मत तुझ्या कानावर घालायचं होतं. वसुच्या जीवापेक्षा आम्हांला नातवंड प्रिय नाही. तेव्हा तिचा जीव धोक्यात घालून काही करु नका. तुम्ही दोघं सुखानी रहावं एवढी एकच आमची इच्छा आहे.'
वसु तोवर सावरली होती. तिने पुन्हा बोलायला सुरुवात केली. "सुभाषनी जेव्हा त्याच्या बाबांचा निरोप मला दिला तेव्हा मला अगदी भरुन आलं! माझी तब्येत सुधारून मी पुन्हा नोकरीला जायला लागल्यावर आई परतली, पण जाताना तिच्या डोळ्यांना काही खळ नव्हता. थोड्याच दिवसांत सुभाषचे आई-बाबाही परतले. आणि काय आश्चर्य! इतके प्रयत्न करुन जे होत नाही ते एका फटक्यात व्हावं तशी काहीही कॉम्प्लिकेशन्स न होता विप्लवि आमच्या आयुष्यात आली! माझी सुट्टी संपून विपूला डे-केअरमध्ये ठेवायचं या कल्पनेनी मात्र माझं अवसान गळलं. कारण आम्ही राहात होतो ते ह्यूस्टन तसं मेक्सिकोच्या खूपच जवळ. साहजिकच शहरात मेक्सिकन वस्ती भरपूर. त्यांतले किती लीगल कोणास ठाऊक. त्यात त्यांच्या गॅंग्ज, ड्रग्ज वगैरेंचा उच्छाद. त्यामुळे भारतात कायमचं परतायचा विचार माझ्या डोक्यात जोर धरु लागला. शिवाय आमचे आई-बाबाही म्हातारे व्हायला लागले होते. इकडे परत आलो असतो की आम्हांला त्यांचं करता आलं असतं, विपूला आजी-आजोबांचा सहवास मिळाला असता आणि मुख्य म्हणजे इतक्या नवलाईने मिळालेलं आईपण मला पुरेपूर अनुभवायचं होतं. विपूचं मोठं होणं आपल्या डोळ्यांसमोर व्हावं अशी फार इच्छा होती. तिकडे अमेरिकेत राहिलो असतो तर सवयीने म्हणा, एक लाईफ-स्टाईल मेंटेन करायची म्हणून म्हणा किंवा विपूला काही कमी पडू नये म्हणून म्हणा - कारणं म्हटली तर सगळी खरीच होती; पण माझी नोकरी सुरुच राहिली असती आणि त्यात माझं आईपण मात्र हरवलं असतं! इथे परत आल्यावर मला नोकरी करायची गरज नव्हती, त्यामुळे माझ्या दृष्टीने सगळा गोष्टी जमेच्याच कॉलममध्ये होत्या. त्यातून विपूचा सगळाच कारभार घाईघाईचा होता! जेमतेम सात-आठ महिन्याची होत नाही तो धडपडत का होईना चालायलाही लागली."
"अर्थात सगळ्या संसारात बायकाच जिंकतात तेच झालं! विपू वर्षाची व्हायच्या आत आम्ही अमेरिका सोडून कायमचे परत आलोही होतो! सुदैवाने माझ्या ऑफिसने माझी मुंबई ऑफिसमध्ये माझ्या तिकडच्याच पदावर बदली केली नाहीतर स्त्री-हट्टापुढे चाळिशीत बेकार म्हणून मला परत यायला लागलं असतं."
"अहो - आपण इथे विपूबद्दल बोलायला आलोय ना? तुम्ही भलतंच काय बोलत बसलात?"
हसत-हसत शेवटी डॉक्टर मध्ये पडले, "वसुंधराताई, काळजी करु नका. घरोघरी मातीच्याच चुली असतात. तुम्हांला वाटत असेल की मी मानसोपचारतज्ञ आहे, पण ते शहाणपण फक्त इथे. घरी गेलो की मी कशातलंही काहीही न कळणारा नवरा असतो! काय सुभाषराव, बरोबर ना?"
वसु गोरीमोरी झाली ही चेष्टा ऐकून. ते पाहून डॉक्टर म्हणाले, "बरं, तुमची सध्यातरी पुरेशी माहिती मिळाली असं वाटतंय. आता तुमच्या लेकीबद्दल सांगा."
लेकीबद्दल सांगा ऐकताक्षणी संभाषणाची सूत्रं सुभाषनी घेतलीच आपल्याकडे! "डॉक्टर, भयंकर गोड मुलगी आहे विप्लवि! हुषार तर आहेच, पण सांगितलेलं सगळं ऐकते. वसुचं बोलणं ऐकून तुम्हाला कल्पना आलीच असेल की तिचा सगळाच कारभार किती शिस्तीचा असेल त्याची, पण विपूची कधीही तक्रार नसते त्याबद्दल. आता तसं म्हटलं तर मी, स्वप्ना, वसु - आम्ही तिघंही आमच्या काळात तसे हुषारातच गणले जायचो. पण निदान मला बाबांच्या आणि स्वप्नाला आईच्या शिस्तीचा भयंकर वैताग यायचा! पण विपू मुळी माझ्याजवळ कधी तक्रार घेऊन आलीच नाही. तिच्या शाळेत आम्ही जातो तेव्हाही फक्त कौतुकच ऐकायला मिळतं." बोलता-बोलता नकळत सुस्कारा सोडत सुभाष म्हणाला, "कुठे हरवली माझी ही विपू? जवळपास दोन महीने झाले असतील तिला माझ्याशी बोलून! एका घरात राहतो आम्ही, पण मला पाहिलं की पळूनच जाते. मी घरी येण्याची वाट पहात बसणारी माझी विपू आता मला पाहिलं की घाबरुन शक्यतो लपून बसते. अगदीच जमलं नाही, तर आईच्या पदराला, हाताला घट्ट धरुन न बोलता, थरथर कापत उभी असते. काल रात्री तर आमच्या दोघांच्या जीवाने थार सोडला होता." असं म्हणून सुभाषने आदल्या रात्री घडलेली घटना सांगितली.
ते ऐकून डॉक्टर थोडे विचारात पडल्यासारखे झाले. ते म्हणाले "तुमच्याकडे विप्लविचा एखादा फोटो आणि लहानपणापासूनचे तिचे रिपोर्टस् आहेत?" सुभाष सगळं घेऊनच आला होता. विप्लविचे लहानपणापासूनचे सगळे क्षण, मूड्स अगदी हौसेने टिपले होते. सुभाष म्हणाला तशी विप्लवि खरंच खूप गोड होती आणि पाहताक्षणी तिच्या चेहऱ्यावरचं बुद्धीमत्तेचं तेज लक्षात येण्यासारखं होतं. डॉक्टरांच्या आणखी एक लक्षात आलं - विप्लवि देखणी नक्कीच होती, पण तिचं देखणेपण वसुच्या गोडव्यापेक्षा किंवा सुभाषच्या रुबाबदारपणापेक्षा वेगळं होतं. अर्थात, त्यावरुन काही निष्कर्ष निघत नाही, पण फक्त जाणवलेली गोष्ट डॉक्टरांनी मनातल्या मनात नोंद करुन ठेवली इतकंच. तिचे रिपोर्टस् पाहिले. सगळे माईलस्टोन्स रेंजमध्ये - खरं तर बरेचसे वेळेच्या आधीच गाठले होते तिने. शिवाय गेल्या आठ वर्षांत तसा काही मोठा आजारही झालेला दिसत नव्हता. एकूण खरंच हेवा करावा अशी मुलगी दिसत होती; पण मग काल रात्रीचा प्रसंग? विचार करता-करता सहज विचारावं तसं ते म्हणाले, "विप्लवि तुम्ही म्हणता तशी खरंच गोड दिसते आहे अगदी आणि हुषारही! शिवाय लहानपणापासूनच प्रगतीचे सगळे ठोकताळे वेळेत - खरं तर बरेचसे वेळेच्या आधीच गाठलेले दिसताहेत. अर्थात, तुमच्या आलंच असेल ते लक्षात."
आल्यापासूनचे दोघांचे बोलणे ऐकून एकूणच दोघेही नुसते सुशिक्षित नाहीत, तर प्रत्येक गोष्ट करताना विचार करुनच करायची इतकं भान हे दोघे दाखवत होते; त्याचा काही भाग जरी सगळ्या पालकांनी हे भान दाखवलं तरी तरुण पीढीचे बरेच प्रश्न आटोक्यात राहतील! वहावत जाणारे आपले विचार काबूत आणत डॉक्टर म्हणाले, "दोन महिन्यांपुर्वी काही घडलं का? घरात? सुभाष, तुमच्या ऑफिसमधलं कोणी घरी किंवा एकूणच घरी कोणी नवीन आलं होतं का? तिनी काही भीतीदायक सिनेमा पाहिला, पुस्तक वाचलं, असं काही? सुभाष आणि वसुंधराताई, गैरसमज करुन घेऊ नका, पण विप्लविसमोर तुमच्यात काही वाद वगैरे?"
वसुंधरा म्हणाली, "डॉक्टर, तुम्ही म्हणता तसं काही झालं नाही, पण दोन महिन्यापुर्वी ध्यानी-मनी नसताना विप्लविची मासिक पाळी सुरु झाली! एवढंच काय ते वेगळं असं झालं. पण तिचं सगळंच लवकर असतं तसं हे ही असेल, म्हणून मी खरं तर जास्त विचार केला नव्हता. फक्त तिच्या डॉकटरांकडून तिची प्रकृती तपासून घेतली. म्हणजे, आजोबा आहेत डॉक्टर, पण तेच म्हणाले की अश्या वेळी मुलीला पुरुषाशी, तेही आजोबांशी बोलणं कदाचित जड जाईल, त्यापेक्षा तू तिच्याच डॉक्टरना दाखव."
"वसुंधराताई, तुम्हाला विप्लविच्या वागण्यातला हा बदल गेले दोन महिने जाणवतोय असं तुम्ही म्हणालात, बरोबर आहे?"
"हो"
"--- आणि तुम्ही मला आत्ताच हे ही सांगितलंत की दोन महिन्यापूर्वीच तिची मासिक पाळी सुरु झाली, बरोबर आहे?"
"होय डॉक्टर."
"या बदलाचा अर्थ लावायला तिची आणखी काही माहिती लागेल. मला सांगा, तिची डिलीव्हरी कशी झाली होती? त्या वेळी काही त्रास झाला होता का तुम्हाला? विशेषतः तुमचा आधीचा अनुभव लक्षात घेता डॉक्टरांनी जे वैद्यकीय काळजी म्हणून उपचार केले असतील, त्याची काही नोंद आहे का तुमच्याकडे ? "
डॉक्टरांचा प्रश्न ऐकून वसुंधराचा चेहरा एकदम गोरामोरा झाला. तिनी मदतीसाठी सुभाषकडे पाहिलं. त्यांची आपापसात काहीतरी नेत्रपल्लवी झाली.
"त्या वेळी काहीच घडलं नव्हतं डॉक्टर! एकदम नॉर्मल डिलीव्हरी झाली होती."
"खरं सांगताय हे?" डॉक्टरांचा प्रश्न थेट होता. त्यांचा स्वर सांगत होता, त्यांचा वसुंधराताईंच्या बोलण्यावर विश्वास बसत नव्हता.
"असं का विचारताय डॉक्टर? अगदी विप्लविच्या जन्माच्या आधीचा प्रसंगही सांगितला तुम्हाला, काहीही न वगळता!"
"बरोबर आहे सुभाष, पण विप्लविचा जन्म ज्या अनुभवानंतर झाला, त्याचे खरे तर केवढे अप्रुपाने वर्णन यायला हवे होते. शिवाय त्या प्रसंगानंतर डॉक्टरांनी केवढीतरी काळजी घेतली असेल. त्याबद्दल तुम्ही दोघे काहीच बोलला नाहीत. अमेरिकेत डिलीव्हरीच्या वेळेस वडिलांना लेबर रुममध्ये जायला मिळतं आणि बहुतेक वडिल जातातही! अगदी बाळाचा जन्मल्याक्षणापासून फोटो काढायची पद्धत आहे ना तिथे? पण तरी मगाशी बोलताना वसुंधराताईंनी 'इतके प्रयत्न करुन जे होत नाही ते एका फटक्यात व्हावं तशी काहीही कॉम्प्लिकेशन्स न होता विप्लवि आमच्या आयुष्यात आली!' अशी एका वाक्यात इतक्या महत्त्वाच्या घटनेची बोळवण केली. तुम्ही जे विप्लविचे फोटो दाखवलेत, त्यात दोन-चार दिवसांची असावी इतक्या लहान विप्लविचे फोटो आहेत, पण जन्माचे नाहीत, इतकंच काय पण वसुंधराताईंचाही गर्भारपणातला एकही फोटो नाही की तुमच्या बोलण्यात त्याबद्दल काही उल्लेख नाही! शिवाय विप्लवि तुमच्यापैकी कोणावरच गेलेली नाही"
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा