- ८ नवा संघर्ष -
दोन दिवसांनी सकाळीच वसुनी डॉक्टरांच्या क्लिनिकमध्ये फोन करुन त्यांना कधी वेळ आहे ते विचारलं. रिसेपशनिस्टनी मिसेस् जोग बोलताहेत म्हटल्यावर तिला त्याच दिवशी दुपारी यायला सांगितलं.
आता वसुपुढे प्रश्न होता विपूला तयार करायचा… विपू शाळेतून आल्यावर ती म्हणाली, "विपू, परवा ते डॉक्टरआजोबा आले होते ना, त्यांना तुझी चित्र खरंच पहायची आहेत. अग, आज सकाळी त्यांनी तुझ्याशी बोलायला फोन केला तर तू नेमकी शाळेत! आज जाऊया? मी येणार आहे तुझ्याबरोबर…"
एकदम निरुत्साही स्वरात विप्लवि म्हणाली, "तू येणार असलीस तर चालेल. मी आत आले तर चालेल ना? बाहेर कोण-कोण लोक आले असले तर?"
"हो, तू ये की आत! आता तर तू ओळखतेस ना त्यांना? विपू, मला दाखवशील तुझी चित्रं? मला पण बघायचंय माझी लाडकी लेक किती छान चित्रं काढते ते!"
"मी कपडे बदलून येते आणि येताना आणते वह्या. आजी गं, मला भूक लागलीये."
म्हटल्याप्रमाणे कपडे बदलून खाली आली तेव्हा विप्लविने दोन वह्या आणल्या होत्या. वसु चित्रं पहात होती तोवर आजीने विपूच्या आवडीचा तूप-जिऱ्याची फोडणी दिलेला दही-भात तिला शिकवून तिच्याचकडून करुन घेतला. विपूची कटकट चाललीच होती, "मला नाही शिकायचं. मला काहीच नाही करायचं…" पण आजीने काही दाद दिली नाही.
वसु चित्रं पहात होती - सगळीच चित्रं काही अमूर्त नव्हती. सुरुवातीची चित्रं साधी-सरळ, वसुला समजतील अशी चित्रं होती. प्रत्येक चित्राखाली विपूची सही आणि चित्र कधी काढलं त्याची तारीख असं सगळं व्यवस्थित होतं. म्हणजे हल्ली-हल्लीच लागलेला छंद होता तर हा! आणि सगळ्या चित्रातून जणू तिनी तिची कहाणी तिला समजली तशी सांगितली होती. आश्चर्य म्हणजे तिचे पहिले पिरियड्स झाले त्यानंतर चित्र हळुहळु अॅबस्ट्रॅक्ट व्हायला लागली होती. जणू मनातला गोंधळ ती कागदावर उतरवत होती. पण पहिल्यांदाच वसुला आधीच्या सरधोपट चित्रांपेक्षा नंतरची अॅबस्ट्रॅक्ट चित्रं जास्त समजत होती. त्याच बरोबर आपल्या मुलीच्या मनातला सगळा कल्लोळ, गोंधळ आणि मदतीसाठी केलेला मूक आक्रोश तिला अस्वस्थ करत होता.
ती अशी अस्वस्थ होऊन बसली होती, तेवढ्यात विप्लवि खाऊन आली. "आई, आपण नको जाऊया… नाहीतर तू एकटी जा."
"आता काय झालं? आत्ता तर म्हणालीस की तू माझ्याबरोबर आत येणार आहेस डॉक्टरआजोबांना भेटायला!"
"हो, पण नको ना! किती माणसं असतात रस्त्यात!"
"अग, पण आपण रस्त्याने चालत थोडी जाणार आहोत? आपण तर गाडीने जाणार की नाही?"
"पण तू कुठे गाडी चालवणारेस!"
"हा काय वेडेपणा? तू अशोककाकाला ओळखत नाहीस का?"
"पण नकोच!"
"बरं बाई, मी गाडी चालवली तर?"
"तू चालवशील गाडी? माझ्यासाठी?" विप्लविच्या स्वरात थोडी शंका डोकावत होती.
"मग! आता काय करायचं? माझ्या लाडक्या लेकीला आज अशोककाकानी गाडी चालवायला नकोय आणि आपण तर डॉक्टरआजोबांना कबूल केलंय चित्र दाखवायला येतो म्हणून…"
"Thank you, Mama! You are the best!"
"चला आता, पुरे झाली नाटकं." असं म्हणून जास्त वेळ न घालवता विपूला घेऊन वसुंधरा गाडीकडे निघाली. एकीकडे ती सुभाषला फोन करुन सांगतच होती की त्या दोघी डॉ. जोशींच्या दवाखान्यात जाताहेत, तेवढ्यात विपूने घाबरुन तिच्या पदराला घट्ट धरलेलं तिला जाणवलं. विपूला एकदम काय झालं तिला कळेचना! तोच अशोक म्हणाला, "आज बेबीताई पण बाहेर चालल्या वाटतं, वहिनी?" एकदम तिच्या लक्षात आलं काय झालं असावं ते! सुभाषशी बोलता-बोलता त्या दोघी गाडीजवळ पोहोचलेल्या तिच्या लक्षातच आलं नव्हतं; आणि त्यांना दोघींना बघून गाडीचं दार उघडून अशोक उभा होता. आता काहीतरी करायलाच हवं होतं, ते ही अशोककाकांना न दुखवता… किती झालं तरी अशोककाका तिला आठवतात तसे त्यांच्याकडे ड्रायव्हर म्हणून होतेच! शेवटी एकदम सुचून ती म्हणली, "अशोककाका, तुमच्या लाडक्या बेबीताईला वाटतं आईला गाडीच चालवता येत नाही! तिनी आज आजीशी चक्क पैजच लावली आहे म्हणा ना! त्यामुळे आज मी दाखवते तुमच्या बेबीताईला की अजून मला गाडी येते चालवता!"
"काहीतरी काय, वहिनी! तुम्हाला येते की चांगली गाडी चालवता… तिकडे अमेरिकेत काय ड्रायव्हर असतात होय? हां, आता आईसाहेबांचा जमाना वेगळा होता. तरी पण त्यांना यायची बरं का गरजेपुरती गाडी चालवता."
"अहो, पण हे तुम्ही म्हणताय! हिला कुठे पटतंय! त्यामुळे आज आम्हीच जरा जाऊन येतो दोघी. एक छोटंसं काम आहे तुमच्याच बेबीताईचं, ते करुन येतो. चालेल ना?"
"असं काय विचारता, वहिनी? जा, दाखवाच बेबीताईना किती छान गाडी चालवता तुम्ही ते! घ्या, चाव्या घ्या गाडीच्या."
गाडीत बसता-बसता वसुंधराला हुश्श झालं! आज अशोककाका विनाकारण दुखावले गेले असते या पोरीपायी. काय करावं हिला? आज डॉक्टरांशी बोलायला मिळेल का? एकीकडे गाडी सुरु केली तरी गाडीबरोबरच डोक्यातही चक्रं सुरुच होती. अचानक तिच्या लक्षात आलं, विपू नेहमीच्या सवयीने मागच्या सीटवर जाऊन बसली होती, ते ही कटकट न करता सीटबेल्ट लावून! पण आता आणखी काही बोलून उगीच थोडक्यासाठी बिनसायला नको, म्हणून ती काही बोलली नाही. ड्रॉईंगच्या दोन्ही वह्या आपल्यापुढे घट्ट धरुन गप्पपणे बाहेर बघत होती विपू. पण आरश्यात बघून वसुला कळत होतं की विपूची नजर फक्त काचेच्या बाहेर वळलेली होती. ती 'बघत' काहीच नव्हती. चेहऱ्यावरचा ताण लपता लपत नव्हता. ती ही या वयाची होती की कधीतरी! पण हे असं कधी झालं नव्हतं तिला. पहिल्यांदाच विप्लवि नक्की कोणाच्या पोटी जन्माला आली ते कळावं असं वाटलं तिला आणि पुढच्याच क्षणी अपराधीही… स्वतःला आपण शिकलेले म्हणवतो, मग जन्म कोणाच्याही पोटी झाला असला तरी दोन दिवसांची असल्यापासून ज्या मुलीला आपण आपली म्हणूनच वाढवलं, ते आपले संस्कार असे सहजी हार मानतील? उलट-सुलट विचारांच्या नादात गाडी डॉ. जोश्यांच्या दवाखान्याशी आली तशी ती एकदम जागी झाली. दोघी गाडीतून बाहेर पडल्या. विपू आपला हात घट्ट धरुनच चालेल हे आताशी तिला सवयीचं व्हायला लागलं होतं. दवाखान्यात शिरता-शिरता विपू एकदम ओरडली, "तू मला फसवून या डॉक्टरांकडे आणलंस… मी नाही येत." हातावरची पकड सैल होतेय असं जाणवल्याक्षणी वसुने पट्कन विप्लविला घट्ट धरलं. "काय झालं, बाळा? आपण तुझी चित्रं दाखवायला आलोय ना डॉक्टरआजोबांकडे? विसरलीस एवढ्यात?"
"नाही, तू खोटं सांगितलंस! ते डॉक्टरआजोबा सायकिअॅट्रिस्ट आहेत म्हणून आलोय ना आपण इथे?"
"विपू, आपल्या आजोबांचे मित्र म्हणजे कसले तरी डॉक्टर असणारच ना? तुलाही माहिती आहे ते डॉक्टर आहेत… मग सायकिअॅट्रिस्ट असले म्हणून काय झालं? आपण इथे तुझी चित्रं दाखवायला आलोय ना?" कशीबशी तिची समजूत काढून, थोडंसं तिच्या मनाविरुद्धच वसु आत शिरली. आत शिरताच रिसेपशनिस्टनी तिला ओळखून डॉ. जोशी तिची वाट बघताहेत म्हणून लगेच आत जायला सांगितलं.
"नमस्कार, काका! तुमची नात तुम्हीच सांभाळा! मला दमवलं आज तिनी… बाहेर तुमच्या नावापुढे सायकिअॅट्रिस्ट लिहिलेलं पाहिलं आणि बाईसाहेबांचं बिनसलं लगेच…"
"बसा दोघी! वसुंधरा, हे घे पाणी. विप्लवि, काय झालं, बाळ?"
आत्तापर्यंत पकडून आणलेल्या कैद्यासारखी, मनाविरुद्ध बसलेली विपू डॉक्टरांनी विचारल्याबरोबर लगेच म्हणाली, "तुम्ही मला तपासणार आहात ना? आईनी मला फसवून आणलं चित्रं दाखवायला."
"अग, आईनी कुठे फसवलं? विसरलीस इतक्यात? मी शनिवारी आलो होतो तेव्हा म्हणालो नव्हतो का, मला तुझी चित्रं पहायची आहेत आणि आवडलं तर तू तुझ्या नव्या कॅनव्हासवर काढून द्यायचं आणि मी ते विकत घेणार? आणि तुला असं का बरं वाटलं की मी तुला तपासणार आहे? तूच म्हणालीस ना, मी सायकिअॅट्रिस्ट आहे? मग बघ बरं तपासायला इथे स्टेथॅस्कोप तरी आहे का?"
"पण सायकिअॅट्रिस्टना स्टेथॅस्कोप कुठे लागतो? ते नुसतेच खूप प्रश्न विचारतात."
"आणि मग काय करतात?" डॉ. जोश्यांना विप्लविला बोलतं ठेवायचं होतं. विशेषतः ती या विषयावर आपणहून बोलणार असली तर उत्तमच!
"मग तो माणूस वेडा असला तर त्याला हॉस्पिटलमध्ये पाठवतात."
"आणि वेडा नसेल तर?"
विप्लवि गोंधळली. तिच्या छोट्या वयाला यापलिकडची माहिती काही झेपली नव्हती.
"विप्लवि, तुमचे फॅमिली डॉक्टर कोण गं?"
यावर विप्लवि अचानक तिच्या वयाला साजेसं निरागस हसली. "आजोबा. डॉक्टर आहेत ना ते? मग आणखी डॉक्टर कशाला हवेत?" तिच्या चेहऱ्यावर डॉक्टरांना कसं पकडलं हा भाव अगदी स्पष्ट दिसत होता.
"अग, पण तो फॅमिली डॉक्टर कुठे आहे? तो तर मोठ्ठा कॅन्सरवर रिसर्च करणारा डॉक्टर होता. आणि तू तर अजून लहान आहेस, मग तुझे वेगळे डॉक्टर असतील ना!"
"त्या होय! आई मला त्यांच्याकडे वर्षातून एकदा घेऊन जाते. पण एरवी आज्जीच तुळशीचा काढा दे, दुधात हळद धालून दे, असं काहीतरी करते, नाहीतर मग आजोबा देतात औषध."
"पण म्हणजे आजी दर वेळी काही तुळशीचा काढा देत नाही ना? तसंच माझंपण आहे. माझ्याकडे येणारे सगळे पेशंट काही वेडे नसतात. कधी कधी एखाद्या बाईला तिच्या वाईट्ट नवऱ्यानी खूप त्रास दिला असला तर मग नंतर तिला खूप भीति वाटते. मग मी तिच्याशी बोलतो, तुझे आजोबा कसे औषध देतात, तसं औषध देतो. एखाद्या माणसाला आणखी कशाची तरी खूप भीति वाटत असते, त्याला ऑफिसात काम पण करता येत नाही. मग त्याला वेगळं औषध देतो, त्याच्याशी वेगळ्या गप्पा मारतो. तुला माहितिये? कधी-कधी नुसत्या खूप गप्पा मारुन पण भीति कमी होते." डॉ. जोश्यांनी पाहिलं, आल्यावर विप्लवि जेवढी उत्तेजित झाली होती त्यापेक्षा खूप शांत झाली होती आता; मुख्य म्हणजे तिनी वसुंधराचा पदर आणि हात कधी सोडला तिलाही कळलं नव्हतं. "बरं, आता माझी नाही ना भीति वाटत? मग मला चित्रं दाखवणार ना?"
"हो ऽऽऽ! ह्या घ्या वह्या."
"आईनी आणलेल्या कॅनव्हासचं उद्घाटन झालं की नाही?"
"नाही! तुम्हाला चित्र आवडलं तर पहिला कॅनव्हास त्यासाठी वापरणार आहे!"
"अरे वा! म्हणजे मला एकदम स्पेशल चित्र मिळणार तर! विप्लविनी पहिल्यांदा कॅनव्हासवर काढलेलं" एकीकडे डॉक्टर चित्रं बघत होते, पण त्यापेक्षा जास्त लक्ष त्यांचं विप्लविच्या बोलण्याकडे, देहबोलीकडे होतं. तिची नुसती पहिली भीति गेली होती एवढंच नव्हे, तर कुठे तरी तिच्या मनात आपल्याबद्दल विश्वास, एक वेगळं स्थान निर्माण झालंय असं त्यांना वाटत होतं. "वसुंधरा, तू पाहिली असशील ना ही चित्रं? विप्लविला ड्रॉईंगच्या क्लासला पाठवतेस की काय?" इतका वेळ वसुंधरा इतकी शांत बसली होती की ती खोलीत आहे याचाही विसर पडावा. पण ती मुद्दामच गप्प होती. डॉ. जोशी जर विपूचा विश्वास संपादन करु शकले तर काम सोपं होईल याची तिला कल्पना होती. त्यामुळे अचानक डॉक्टर तिच्याशी बोलताहेत हे लक्षात यायला थोडा वेळच लागला.
"नाही हो, काका! हिचा हा छंद तेवढा तिनी लपवून ठेवला होता - बहुधा अलिकडेच लागला असावा." वसुंधरा 'अलिकडे' असं मुद्दामच मोघम बोलली. पण डॉक्टरांच्या लक्षात आलं असावं. कारण त्यांनी परत पहिली चित्रं पहायला सुरुवात केली. "अरे वा, विप्लवि अगदी शिस्तीची आहे की! प्रत्येक चित्रावर नाव, तारीख… विप्लवि, तुझी सुरुवातीची चित्रं वेगळी आहेत, म्हणजे घर, माणसं, दुकान, भाजीवाली बाई - सगळे ओळखता येणारे विषय आहेत. किती सुंदर हात चालतो तुझा! पण ही नंतरच्या चित्रांची स्टाईल एकदम वेगळी आहे… ही स्टाईल कुठे शिकलीस तू?
"शिकले नाही. मला चित्रं काढायला आवडायला लागल्यावर आधी तुम्ही म्हणता ती घराची, माणसांची चित्रं काढली. पण त्याचा कंटाळा आला."
"का बरं? किती सुंदर आहेत! वाटतंच नाही एवढ्या छोट्या मुलीनी काढलेली चित्रं आहेत!"
"हो, पण ती माझी चित्रं नाहियेत."
"म्हणजे?"
"म्हणजे ती नुसती आजूबाजूला जे दिसतं त्याचे फोटो काढल्यासारखी वाटतात. पण त्यात मला काय वाटतं ते नाहिये… म्हणजे मला नीट सांगता येत नाहिये, पण when you write in newspaper, it is what you see happening around you; you write because you want more people to read about it. But if I am a writer, then I won't write just because I want more people to read - I will write what I want to write, I will write what I feel."
"So when you started drawing in different style, that is what you wanted to draw? That is what expresses you?"
"Yes!!! Express - that is what I want to do when I draw…."
"वसुंधरा, भाग्यवान आहेस तू! विप्लविला नुसती कलेची, बुद्धीची देणगी नाही, तर त्याबरोबर कलेची समजही आहे! भल्या-भल्या लोकांकडे ही समज असतेच असं नाही! बरं विप्लवि, मला सांग बरं ह्या चित्रातून तुला काय सांगायचंय?" डॉक्टरांनी नेमकं विप्लविचा पहिला पिरियड झाल्यानंतरचे चित्र निवडलं होतं.
विप्लविने डॉक्टरांच्या हातातून वही घेतली आणि चित्र पाहून तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव सरसर बदलत गेले…
"काय झालं विप्लवि? बरं वाटत नाहिये का?"
"नको, मी ठीके…"
"मग सांग बरं या चित्राबद्दल… कारण आधीची चित्रं कशी तू म्हणतेस तशी फोटो काढल्यासारखी होती पण या चित्रातून तुला काहीतरी सांगायचंय, हो ना?"
"हे चित्र काढलं ना त्याच्या आधी…" विप्लविने आधारासाठी आईकडे पाहिलं. तिच्या चेहऱ्यावरचे काकुळतीचे भाव पाहूनच चित्रावरची तारीख न बघताच वसुला अंदाज आला विपूला काय सांगायचं होतं, म्हणून तिनी आधार द्यायला तिला एका हातानी जवळ घेतलं आणि बोलायला सुरुवात केली, "काका, त्या चित्राच्या आधीच…"
डॉक्टरांनी हातानेच तिला थांबवलं. कारण पहिल्या पिरियडच्या अनुभवाबद्दल विप्लविला काय वाटतं हे समजून घेणं त्यांना जास्त महत्त्वाचं वाटत होतं. "बोल, बाळ. तू इतकी हुषार, शहाणी आणि प्रतिभावान आहेस - तूच म्हणालीस की चित्रातून तुला स्वतःला एक्सप्रेस करायला आवडतं. मग शब्दांतून तुला जमेल तसं पण तूच सांग."
विप्लविने अडखळत बोलायला सुरुवात केली. "डॉक्टरआजोबा, हे चित्र काढलं त्याच्या आधी मला बरं नव्हतं. असं कधी झालं नव्हतं आधी, पण मला ना काहीतरी झालं - आईला दाखवलं तर आई म्हणाली की बहुधा पिरियड असेल. ती आधी आजोबांशी बोलली, मग आजीशी. मग तिनी आणि आजीनी मला पिरियड म्हणजे काय, ते कशासाठी असतात, त्यामुळे मुलगी मोठी झाली की आई होऊ शकते, त्यामुळे ते कसं स्पेशल आहे, ते सांगितलं. तेव्हा काळजी काय घ्यायची, स्वच्छता कशी ठेवायची ते पण सांगितलं. आईनी शाळेत येऊन माझ्या टीचरना पण सांगितलं की मला पिरियडमुळे त्रास होत असेल तर पी.टी. आणि खेळाच्या वेळी मला रेस्ट घेऊ दे."
"गुड गर्ल… बघ कसं सगळं नीट सांगितलंस मला!"
"पण डॉक्टरआजोबा, आमच्या क्लासमध्ये मी एकटीच आहे पिरियड सुरु झालेली, त्यामुळे मला बाकीच्या मैत्रिणी चिडवतात. आई आणि आजीनी सांगितलं ना की पिरियड सुरु झाले की मग बाळ होतं - पण मी तर अजुन लहान आहे ना? मग बाळ झालं तर? आणि त्यांनी सांगितलं की आता पुरुषांपासून जरा जपून रहा, अनोळखी पुरुषांशी बोलू नकोस… मला हळुहळु भीति वाटायला लागली. सगळ्या पुरुषांची… अगदी बाबा आणि आजोबा आणि अशोककाकाचीसुद्धा. पण ते तर माझ्यावर प्रेम करतात सगळे, मग आई आणि आजीनी असं का सांगितलं पुरुषांपासून जपून रहा? माझा खूप गोंधळ होतो."
विप्लवि बोलत होती आणि वसु हादरली होती. एका हाताने तिने विप्लविला जवळ घेतलं होतं, ती मिठी नकळत घट्ट झाली आणि दुसऱ्या हाताने पदराचा बोळा गळ्याशी दाटलेला हुंदका दाबायला नकळत तोंडात गेला होता.
"विप्लवी, हे बघ, तू लहान आहेस ना अजून, म्हणून तुला भीति वाटतेय. आई आणि आजीनी काय सांगितलं? पुरुषांपासून जपून रहा, पण त्यात बाबा, आजोबा, अशोककाका येत नाहीत काही हे सांगायला विसरल्या… वसुंधरा, पाहिलंस एक वाक्य नीट बोलली नाहीस तर काय झालं?" डॉक्टर जरी बोलत दटावणीसारखे असले तरी त्यांचा वसुंधराशी बोलताना स्वर मात्र आश्वासक होता. "विप्लवि, आत्ता नाही ना भीति वाटत तुला? मग असं करू? मी या वह्या घरी नेऊन आजीला दाखवू? म्हणजे आम्हांला दोघांना कुठलं चित्र हवं ते ठरवता येईल. आणि आमचं जर भांडण झालं तर मग एका मुलीची मजा आहे! दोन-दोन चित्रं काढायला मिळणार कॅनव्हासवर आणि दोन-दोन चित्रं विकली जाणार! बाप रे! मी तुझ्याएवढा होतो तेव्हा मला काहीसुद्धा कळत नव्हतं. वसुंधरा, तुला?" डॉक्टरांनी अचानक बोलण्याचा विषय बदल्याने वसु एक क्षण गोंधळली. पण स्वतःला सावरत म्हणाली, "काका, मुद्दाम माझ्या लेकीसमोर का हो चिडवताय मला? तुम्हांला माहिती आहे, मला चित्रकलेतलं ओ की ठो कळत नाही! बरं विपू, आजोबा म्हणताहेत तसं त्यांना वह्या घरी नेऊ देत का? म्हणजे डॉक्टरआजीला पण पहायला मिळतील चित्रं. आणि आता आपल्याला घरी जायला हवं ना? आजोबांकडे पेशंट बाहेर वाट बघत असतील. आपण वह्या द्यायला आलो आणि गप्पाच मारत बसलो की!"
डॉक्टरांच्या शेवटच्या बोलण्याने आणि आईच्या समजावणीमुळे विप्लवि बरीच शांत झाली होती. मानेनीच आईला हो म्हणून ती म्हणाली,"सॉरी, डॉक्टरआजोबा, मी वेड्यासारखी वागले ना?"
"वेड्यासारखी? सायकिअॅट्रिस्ट कोण आहे सांग बरं?"
तशी विप्लवि खुदकन् हसली… खुर्चीवरुन उठत आईला म्हणाली, "आई, चल आपण जाऊया. खरंच डॉक्टरआजोबांचे पेशंट बाहेर वाट बघत असतील ना?"
बाहेर पडताना चक्क विप्लवि आईच्या मागे न लपता तिचा हात धरुन, तिच्या शेजारुन चालत होती. गाडीत बसतानाही तिनी विचारलं, "आई, मी पुढे बसू तुझ्याशेजारी?"
"बस की! थांब, आपण आधी घरी फोन करु." असं म्हणत वसुने घरी फोन लावला. आई बहुधा फोनजवळच बसल्या होत्या कारण पहिल्याच रिंगला फोन उचलला. "आई, काही आणायचंय का? आम्ही निघतोय इकडून."
"तिकडे काय झालं ते सांग बाई आधी! इथे आमचा दोघांचा जीव टांगणीला लागलाय…"
"आई, आले की सांगते तुमच्या नातीच्या करामती डिटेलमध्ये, पण बाबांना सांगा, त्यांच्या मित्राची विपूनेच उलटतपासणी घेतली! सायकिअॅट्रिस्ट नक्की काय करतो यावर चर्चा चालली होती दोघांची. आणि हो, त्यांनी विपूच्या चित्रांच्या वह्या ठेऊन घेतल्यात. घरी नेऊन काकूंना दाखवून मग सिलेक्ट करतो म्हणाले चित्रं…"
"आई, आईऽऽऽ आजीला विचार ना आपण मलई सँडविच आणि ढोकळा नेऊया का…." मध्येच विपूला काय झालं कोणास ठाऊक.
"विचारते"
"काय गं वसु? काय म्हणतेय विप्लवि?"
"बाबा, विपू विचारतेय की आम्ही येताना मलई सँडविच आणि ढोकळा आणू का." दोघं बहुधा दोन हँडसेटवरुन बोलत असावेत.
"थांब, ते तुझ्या सासूलाच सांगू दे. पण श्रीरंग आणि विपूची पहिली भेट कशी झाली?
"बाबा, आपल्याला अपेक्षित होती तशीच थोडीफार. पण बहुधा बाईसाहेबांना मलई सँडविचची आठवण झाली म्हणजे आत्तातरी खुशीत दिसताहेत."
"बरं, वसु, बाकी काही आणायचं नाहिये. पण विप्लवि खूप दिवसांनी आपणहून काहीतरी हट्ट करते आहे ना? मग आण हो, तिला काय हवं ते. रात्रीच्या जेवणाचं बघू नंतर. एवढं खाणं झालं की बहुधा नुसती मुगाची खिचडी टाकली तरी चालेल."
"ठीक आहे. मग आम्ही तेवढं घेऊन येतोच घरी. जास्त वेळ नाही लागणार." वसुने फोन बंद केला आणि गाडी सुरु.
आता वसुपुढे प्रश्न होता विपूला तयार करायचा… विपू शाळेतून आल्यावर ती म्हणाली, "विपू, परवा ते डॉक्टरआजोबा आले होते ना, त्यांना तुझी चित्र खरंच पहायची आहेत. अग, आज सकाळी त्यांनी तुझ्याशी बोलायला फोन केला तर तू नेमकी शाळेत! आज जाऊया? मी येणार आहे तुझ्याबरोबर…"
एकदम निरुत्साही स्वरात विप्लवि म्हणाली, "तू येणार असलीस तर चालेल. मी आत आले तर चालेल ना? बाहेर कोण-कोण लोक आले असले तर?"
"हो, तू ये की आत! आता तर तू ओळखतेस ना त्यांना? विपू, मला दाखवशील तुझी चित्रं? मला पण बघायचंय माझी लाडकी लेक किती छान चित्रं काढते ते!"
"मी कपडे बदलून येते आणि येताना आणते वह्या. आजी गं, मला भूक लागलीये."
म्हटल्याप्रमाणे कपडे बदलून खाली आली तेव्हा विप्लविने दोन वह्या आणल्या होत्या. वसु चित्रं पहात होती तोवर आजीने विपूच्या आवडीचा तूप-जिऱ्याची फोडणी दिलेला दही-भात तिला शिकवून तिच्याचकडून करुन घेतला. विपूची कटकट चाललीच होती, "मला नाही शिकायचं. मला काहीच नाही करायचं…" पण आजीने काही दाद दिली नाही.
वसु चित्रं पहात होती - सगळीच चित्रं काही अमूर्त नव्हती. सुरुवातीची चित्रं साधी-सरळ, वसुला समजतील अशी चित्रं होती. प्रत्येक चित्राखाली विपूची सही आणि चित्र कधी काढलं त्याची तारीख असं सगळं व्यवस्थित होतं. म्हणजे हल्ली-हल्लीच लागलेला छंद होता तर हा! आणि सगळ्या चित्रातून जणू तिनी तिची कहाणी तिला समजली तशी सांगितली होती. आश्चर्य म्हणजे तिचे पहिले पिरियड्स झाले त्यानंतर चित्र हळुहळु अॅबस्ट्रॅक्ट व्हायला लागली होती. जणू मनातला गोंधळ ती कागदावर उतरवत होती. पण पहिल्यांदाच वसुला आधीच्या सरधोपट चित्रांपेक्षा नंतरची अॅबस्ट्रॅक्ट चित्रं जास्त समजत होती. त्याच बरोबर आपल्या मुलीच्या मनातला सगळा कल्लोळ, गोंधळ आणि मदतीसाठी केलेला मूक आक्रोश तिला अस्वस्थ करत होता.
ती अशी अस्वस्थ होऊन बसली होती, तेवढ्यात विप्लवि खाऊन आली. "आई, आपण नको जाऊया… नाहीतर तू एकटी जा."
"आता काय झालं? आत्ता तर म्हणालीस की तू माझ्याबरोबर आत येणार आहेस डॉक्टरआजोबांना भेटायला!"
"हो, पण नको ना! किती माणसं असतात रस्त्यात!"
"अग, पण आपण रस्त्याने चालत थोडी जाणार आहोत? आपण तर गाडीने जाणार की नाही?"
"पण तू कुठे गाडी चालवणारेस!"
"हा काय वेडेपणा? तू अशोककाकाला ओळखत नाहीस का?"
"पण नकोच!"
"बरं बाई, मी गाडी चालवली तर?"
"तू चालवशील गाडी? माझ्यासाठी?" विप्लविच्या स्वरात थोडी शंका डोकावत होती.
"मग! आता काय करायचं? माझ्या लाडक्या लेकीला आज अशोककाकानी गाडी चालवायला नकोय आणि आपण तर डॉक्टरआजोबांना कबूल केलंय चित्र दाखवायला येतो म्हणून…"
"Thank you, Mama! You are the best!"
"चला आता, पुरे झाली नाटकं." असं म्हणून जास्त वेळ न घालवता विपूला घेऊन वसुंधरा गाडीकडे निघाली. एकीकडे ती सुभाषला फोन करुन सांगतच होती की त्या दोघी डॉ. जोशींच्या दवाखान्यात जाताहेत, तेवढ्यात विपूने घाबरुन तिच्या पदराला घट्ट धरलेलं तिला जाणवलं. विपूला एकदम काय झालं तिला कळेचना! तोच अशोक म्हणाला, "आज बेबीताई पण बाहेर चालल्या वाटतं, वहिनी?" एकदम तिच्या लक्षात आलं काय झालं असावं ते! सुभाषशी बोलता-बोलता त्या दोघी गाडीजवळ पोहोचलेल्या तिच्या लक्षातच आलं नव्हतं; आणि त्यांना दोघींना बघून गाडीचं दार उघडून अशोक उभा होता. आता काहीतरी करायलाच हवं होतं, ते ही अशोककाकांना न दुखवता… किती झालं तरी अशोककाका तिला आठवतात तसे त्यांच्याकडे ड्रायव्हर म्हणून होतेच! शेवटी एकदम सुचून ती म्हणली, "अशोककाका, तुमच्या लाडक्या बेबीताईला वाटतं आईला गाडीच चालवता येत नाही! तिनी आज आजीशी चक्क पैजच लावली आहे म्हणा ना! त्यामुळे आज मी दाखवते तुमच्या बेबीताईला की अजून मला गाडी येते चालवता!"
"काहीतरी काय, वहिनी! तुम्हाला येते की चांगली गाडी चालवता… तिकडे अमेरिकेत काय ड्रायव्हर असतात होय? हां, आता आईसाहेबांचा जमाना वेगळा होता. तरी पण त्यांना यायची बरं का गरजेपुरती गाडी चालवता."
"अहो, पण हे तुम्ही म्हणताय! हिला कुठे पटतंय! त्यामुळे आज आम्हीच जरा जाऊन येतो दोघी. एक छोटंसं काम आहे तुमच्याच बेबीताईचं, ते करुन येतो. चालेल ना?"
"असं काय विचारता, वहिनी? जा, दाखवाच बेबीताईना किती छान गाडी चालवता तुम्ही ते! घ्या, चाव्या घ्या गाडीच्या."
गाडीत बसता-बसता वसुंधराला हुश्श झालं! आज अशोककाका विनाकारण दुखावले गेले असते या पोरीपायी. काय करावं हिला? आज डॉक्टरांशी बोलायला मिळेल का? एकीकडे गाडी सुरु केली तरी गाडीबरोबरच डोक्यातही चक्रं सुरुच होती. अचानक तिच्या लक्षात आलं, विपू नेहमीच्या सवयीने मागच्या सीटवर जाऊन बसली होती, ते ही कटकट न करता सीटबेल्ट लावून! पण आता आणखी काही बोलून उगीच थोडक्यासाठी बिनसायला नको, म्हणून ती काही बोलली नाही. ड्रॉईंगच्या दोन्ही वह्या आपल्यापुढे घट्ट धरुन गप्पपणे बाहेर बघत होती विपू. पण आरश्यात बघून वसुला कळत होतं की विपूची नजर फक्त काचेच्या बाहेर वळलेली होती. ती 'बघत' काहीच नव्हती. चेहऱ्यावरचा ताण लपता लपत नव्हता. ती ही या वयाची होती की कधीतरी! पण हे असं कधी झालं नव्हतं तिला. पहिल्यांदाच विप्लवि नक्की कोणाच्या पोटी जन्माला आली ते कळावं असं वाटलं तिला आणि पुढच्याच क्षणी अपराधीही… स्वतःला आपण शिकलेले म्हणवतो, मग जन्म कोणाच्याही पोटी झाला असला तरी दोन दिवसांची असल्यापासून ज्या मुलीला आपण आपली म्हणूनच वाढवलं, ते आपले संस्कार असे सहजी हार मानतील? उलट-सुलट विचारांच्या नादात गाडी डॉ. जोश्यांच्या दवाखान्याशी आली तशी ती एकदम जागी झाली. दोघी गाडीतून बाहेर पडल्या. विपू आपला हात घट्ट धरुनच चालेल हे आताशी तिला सवयीचं व्हायला लागलं होतं. दवाखान्यात शिरता-शिरता विपू एकदम ओरडली, "तू मला फसवून या डॉक्टरांकडे आणलंस… मी नाही येत." हातावरची पकड सैल होतेय असं जाणवल्याक्षणी वसुने पट्कन विप्लविला घट्ट धरलं. "काय झालं, बाळा? आपण तुझी चित्रं दाखवायला आलोय ना डॉक्टरआजोबांकडे? विसरलीस एवढ्यात?"
"नाही, तू खोटं सांगितलंस! ते डॉक्टरआजोबा सायकिअॅट्रिस्ट आहेत म्हणून आलोय ना आपण इथे?"
"विपू, आपल्या आजोबांचे मित्र म्हणजे कसले तरी डॉक्टर असणारच ना? तुलाही माहिती आहे ते डॉक्टर आहेत… मग सायकिअॅट्रिस्ट असले म्हणून काय झालं? आपण इथे तुझी चित्रं दाखवायला आलोय ना?" कशीबशी तिची समजूत काढून, थोडंसं तिच्या मनाविरुद्धच वसु आत शिरली. आत शिरताच रिसेपशनिस्टनी तिला ओळखून डॉ. जोशी तिची वाट बघताहेत म्हणून लगेच आत जायला सांगितलं.
"नमस्कार, काका! तुमची नात तुम्हीच सांभाळा! मला दमवलं आज तिनी… बाहेर तुमच्या नावापुढे सायकिअॅट्रिस्ट लिहिलेलं पाहिलं आणि बाईसाहेबांचं बिनसलं लगेच…"
"बसा दोघी! वसुंधरा, हे घे पाणी. विप्लवि, काय झालं, बाळ?"
आत्तापर्यंत पकडून आणलेल्या कैद्यासारखी, मनाविरुद्ध बसलेली विपू डॉक्टरांनी विचारल्याबरोबर लगेच म्हणाली, "तुम्ही मला तपासणार आहात ना? आईनी मला फसवून आणलं चित्रं दाखवायला."
"अग, आईनी कुठे फसवलं? विसरलीस इतक्यात? मी शनिवारी आलो होतो तेव्हा म्हणालो नव्हतो का, मला तुझी चित्रं पहायची आहेत आणि आवडलं तर तू तुझ्या नव्या कॅनव्हासवर काढून द्यायचं आणि मी ते विकत घेणार? आणि तुला असं का बरं वाटलं की मी तुला तपासणार आहे? तूच म्हणालीस ना, मी सायकिअॅट्रिस्ट आहे? मग बघ बरं तपासायला इथे स्टेथॅस्कोप तरी आहे का?"
"पण सायकिअॅट्रिस्टना स्टेथॅस्कोप कुठे लागतो? ते नुसतेच खूप प्रश्न विचारतात."
"आणि मग काय करतात?" डॉ. जोश्यांना विप्लविला बोलतं ठेवायचं होतं. विशेषतः ती या विषयावर आपणहून बोलणार असली तर उत्तमच!
"मग तो माणूस वेडा असला तर त्याला हॉस्पिटलमध्ये पाठवतात."
"आणि वेडा नसेल तर?"
विप्लवि गोंधळली. तिच्या छोट्या वयाला यापलिकडची माहिती काही झेपली नव्हती.
"विप्लवि, तुमचे फॅमिली डॉक्टर कोण गं?"
यावर विप्लवि अचानक तिच्या वयाला साजेसं निरागस हसली. "आजोबा. डॉक्टर आहेत ना ते? मग आणखी डॉक्टर कशाला हवेत?" तिच्या चेहऱ्यावर डॉक्टरांना कसं पकडलं हा भाव अगदी स्पष्ट दिसत होता.
"अग, पण तो फॅमिली डॉक्टर कुठे आहे? तो तर मोठ्ठा कॅन्सरवर रिसर्च करणारा डॉक्टर होता. आणि तू तर अजून लहान आहेस, मग तुझे वेगळे डॉक्टर असतील ना!"
"त्या होय! आई मला त्यांच्याकडे वर्षातून एकदा घेऊन जाते. पण एरवी आज्जीच तुळशीचा काढा दे, दुधात हळद धालून दे, असं काहीतरी करते, नाहीतर मग आजोबा देतात औषध."
"पण म्हणजे आजी दर वेळी काही तुळशीचा काढा देत नाही ना? तसंच माझंपण आहे. माझ्याकडे येणारे सगळे पेशंट काही वेडे नसतात. कधी कधी एखाद्या बाईला तिच्या वाईट्ट नवऱ्यानी खूप त्रास दिला असला तर मग नंतर तिला खूप भीति वाटते. मग मी तिच्याशी बोलतो, तुझे आजोबा कसे औषध देतात, तसं औषध देतो. एखाद्या माणसाला आणखी कशाची तरी खूप भीति वाटत असते, त्याला ऑफिसात काम पण करता येत नाही. मग त्याला वेगळं औषध देतो, त्याच्याशी वेगळ्या गप्पा मारतो. तुला माहितिये? कधी-कधी नुसत्या खूप गप्पा मारुन पण भीति कमी होते." डॉ. जोश्यांनी पाहिलं, आल्यावर विप्लवि जेवढी उत्तेजित झाली होती त्यापेक्षा खूप शांत झाली होती आता; मुख्य म्हणजे तिनी वसुंधराचा पदर आणि हात कधी सोडला तिलाही कळलं नव्हतं. "बरं, आता माझी नाही ना भीति वाटत? मग मला चित्रं दाखवणार ना?"
"हो ऽऽऽ! ह्या घ्या वह्या."
"आईनी आणलेल्या कॅनव्हासचं उद्घाटन झालं की नाही?"
"नाही! तुम्हाला चित्र आवडलं तर पहिला कॅनव्हास त्यासाठी वापरणार आहे!"
"अरे वा! म्हणजे मला एकदम स्पेशल चित्र मिळणार तर! विप्लविनी पहिल्यांदा कॅनव्हासवर काढलेलं" एकीकडे डॉक्टर चित्रं बघत होते, पण त्यापेक्षा जास्त लक्ष त्यांचं विप्लविच्या बोलण्याकडे, देहबोलीकडे होतं. तिची नुसती पहिली भीति गेली होती एवढंच नव्हे, तर कुठे तरी तिच्या मनात आपल्याबद्दल विश्वास, एक वेगळं स्थान निर्माण झालंय असं त्यांना वाटत होतं. "वसुंधरा, तू पाहिली असशील ना ही चित्रं? विप्लविला ड्रॉईंगच्या क्लासला पाठवतेस की काय?" इतका वेळ वसुंधरा इतकी शांत बसली होती की ती खोलीत आहे याचाही विसर पडावा. पण ती मुद्दामच गप्प होती. डॉ. जोशी जर विपूचा विश्वास संपादन करु शकले तर काम सोपं होईल याची तिला कल्पना होती. त्यामुळे अचानक डॉक्टर तिच्याशी बोलताहेत हे लक्षात यायला थोडा वेळच लागला.
"नाही हो, काका! हिचा हा छंद तेवढा तिनी लपवून ठेवला होता - बहुधा अलिकडेच लागला असावा." वसुंधरा 'अलिकडे' असं मुद्दामच मोघम बोलली. पण डॉक्टरांच्या लक्षात आलं असावं. कारण त्यांनी परत पहिली चित्रं पहायला सुरुवात केली. "अरे वा, विप्लवि अगदी शिस्तीची आहे की! प्रत्येक चित्रावर नाव, तारीख… विप्लवि, तुझी सुरुवातीची चित्रं वेगळी आहेत, म्हणजे घर, माणसं, दुकान, भाजीवाली बाई - सगळे ओळखता येणारे विषय आहेत. किती सुंदर हात चालतो तुझा! पण ही नंतरच्या चित्रांची स्टाईल एकदम वेगळी आहे… ही स्टाईल कुठे शिकलीस तू?
"शिकले नाही. मला चित्रं काढायला आवडायला लागल्यावर आधी तुम्ही म्हणता ती घराची, माणसांची चित्रं काढली. पण त्याचा कंटाळा आला."
"का बरं? किती सुंदर आहेत! वाटतंच नाही एवढ्या छोट्या मुलीनी काढलेली चित्रं आहेत!"
"हो, पण ती माझी चित्रं नाहियेत."
"म्हणजे?"
"म्हणजे ती नुसती आजूबाजूला जे दिसतं त्याचे फोटो काढल्यासारखी वाटतात. पण त्यात मला काय वाटतं ते नाहिये… म्हणजे मला नीट सांगता येत नाहिये, पण when you write in newspaper, it is what you see happening around you; you write because you want more people to read about it. But if I am a writer, then I won't write just because I want more people to read - I will write what I want to write, I will write what I feel."
"So when you started drawing in different style, that is what you wanted to draw? That is what expresses you?"
"Yes!!! Express - that is what I want to do when I draw…."
"वसुंधरा, भाग्यवान आहेस तू! विप्लविला नुसती कलेची, बुद्धीची देणगी नाही, तर त्याबरोबर कलेची समजही आहे! भल्या-भल्या लोकांकडे ही समज असतेच असं नाही! बरं विप्लवि, मला सांग बरं ह्या चित्रातून तुला काय सांगायचंय?" डॉक्टरांनी नेमकं विप्लविचा पहिला पिरियड झाल्यानंतरचे चित्र निवडलं होतं.
विप्लविने डॉक्टरांच्या हातातून वही घेतली आणि चित्र पाहून तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव सरसर बदलत गेले…
"काय झालं विप्लवि? बरं वाटत नाहिये का?"
"नको, मी ठीके…"
"मग सांग बरं या चित्राबद्दल… कारण आधीची चित्रं कशी तू म्हणतेस तशी फोटो काढल्यासारखी होती पण या चित्रातून तुला काहीतरी सांगायचंय, हो ना?"
"हे चित्र काढलं ना त्याच्या आधी…" विप्लविने आधारासाठी आईकडे पाहिलं. तिच्या चेहऱ्यावरचे काकुळतीचे भाव पाहूनच चित्रावरची तारीख न बघताच वसुला अंदाज आला विपूला काय सांगायचं होतं, म्हणून तिनी आधार द्यायला तिला एका हातानी जवळ घेतलं आणि बोलायला सुरुवात केली, "काका, त्या चित्राच्या आधीच…"
डॉक्टरांनी हातानेच तिला थांबवलं. कारण पहिल्या पिरियडच्या अनुभवाबद्दल विप्लविला काय वाटतं हे समजून घेणं त्यांना जास्त महत्त्वाचं वाटत होतं. "बोल, बाळ. तू इतकी हुषार, शहाणी आणि प्रतिभावान आहेस - तूच म्हणालीस की चित्रातून तुला स्वतःला एक्सप्रेस करायला आवडतं. मग शब्दांतून तुला जमेल तसं पण तूच सांग."
विप्लविने अडखळत बोलायला सुरुवात केली. "डॉक्टरआजोबा, हे चित्र काढलं त्याच्या आधी मला बरं नव्हतं. असं कधी झालं नव्हतं आधी, पण मला ना काहीतरी झालं - आईला दाखवलं तर आई म्हणाली की बहुधा पिरियड असेल. ती आधी आजोबांशी बोलली, मग आजीशी. मग तिनी आणि आजीनी मला पिरियड म्हणजे काय, ते कशासाठी असतात, त्यामुळे मुलगी मोठी झाली की आई होऊ शकते, त्यामुळे ते कसं स्पेशल आहे, ते सांगितलं. तेव्हा काळजी काय घ्यायची, स्वच्छता कशी ठेवायची ते पण सांगितलं. आईनी शाळेत येऊन माझ्या टीचरना पण सांगितलं की मला पिरियडमुळे त्रास होत असेल तर पी.टी. आणि खेळाच्या वेळी मला रेस्ट घेऊ दे."
"गुड गर्ल… बघ कसं सगळं नीट सांगितलंस मला!"
"पण डॉक्टरआजोबा, आमच्या क्लासमध्ये मी एकटीच आहे पिरियड सुरु झालेली, त्यामुळे मला बाकीच्या मैत्रिणी चिडवतात. आई आणि आजीनी सांगितलं ना की पिरियड सुरु झाले की मग बाळ होतं - पण मी तर अजुन लहान आहे ना? मग बाळ झालं तर? आणि त्यांनी सांगितलं की आता पुरुषांपासून जरा जपून रहा, अनोळखी पुरुषांशी बोलू नकोस… मला हळुहळु भीति वाटायला लागली. सगळ्या पुरुषांची… अगदी बाबा आणि आजोबा आणि अशोककाकाचीसुद्धा. पण ते तर माझ्यावर प्रेम करतात सगळे, मग आई आणि आजीनी असं का सांगितलं पुरुषांपासून जपून रहा? माझा खूप गोंधळ होतो."
विप्लवि बोलत होती आणि वसु हादरली होती. एका हाताने तिने विप्लविला जवळ घेतलं होतं, ती मिठी नकळत घट्ट झाली आणि दुसऱ्या हाताने पदराचा बोळा गळ्याशी दाटलेला हुंदका दाबायला नकळत तोंडात गेला होता.
"विप्लवी, हे बघ, तू लहान आहेस ना अजून, म्हणून तुला भीति वाटतेय. आई आणि आजीनी काय सांगितलं? पुरुषांपासून जपून रहा, पण त्यात बाबा, आजोबा, अशोककाका येत नाहीत काही हे सांगायला विसरल्या… वसुंधरा, पाहिलंस एक वाक्य नीट बोलली नाहीस तर काय झालं?" डॉक्टर जरी बोलत दटावणीसारखे असले तरी त्यांचा वसुंधराशी बोलताना स्वर मात्र आश्वासक होता. "विप्लवि, आत्ता नाही ना भीति वाटत तुला? मग असं करू? मी या वह्या घरी नेऊन आजीला दाखवू? म्हणजे आम्हांला दोघांना कुठलं चित्र हवं ते ठरवता येईल. आणि आमचं जर भांडण झालं तर मग एका मुलीची मजा आहे! दोन-दोन चित्रं काढायला मिळणार कॅनव्हासवर आणि दोन-दोन चित्रं विकली जाणार! बाप रे! मी तुझ्याएवढा होतो तेव्हा मला काहीसुद्धा कळत नव्हतं. वसुंधरा, तुला?" डॉक्टरांनी अचानक बोलण्याचा विषय बदल्याने वसु एक क्षण गोंधळली. पण स्वतःला सावरत म्हणाली, "काका, मुद्दाम माझ्या लेकीसमोर का हो चिडवताय मला? तुम्हांला माहिती आहे, मला चित्रकलेतलं ओ की ठो कळत नाही! बरं विपू, आजोबा म्हणताहेत तसं त्यांना वह्या घरी नेऊ देत का? म्हणजे डॉक्टरआजीला पण पहायला मिळतील चित्रं. आणि आता आपल्याला घरी जायला हवं ना? आजोबांकडे पेशंट बाहेर वाट बघत असतील. आपण वह्या द्यायला आलो आणि गप्पाच मारत बसलो की!"
डॉक्टरांच्या शेवटच्या बोलण्याने आणि आईच्या समजावणीमुळे विप्लवि बरीच शांत झाली होती. मानेनीच आईला हो म्हणून ती म्हणाली,"सॉरी, डॉक्टरआजोबा, मी वेड्यासारखी वागले ना?"
"वेड्यासारखी? सायकिअॅट्रिस्ट कोण आहे सांग बरं?"
तशी विप्लवि खुदकन् हसली… खुर्चीवरुन उठत आईला म्हणाली, "आई, चल आपण जाऊया. खरंच डॉक्टरआजोबांचे पेशंट बाहेर वाट बघत असतील ना?"
बाहेर पडताना चक्क विप्लवि आईच्या मागे न लपता तिचा हात धरुन, तिच्या शेजारुन चालत होती. गाडीत बसतानाही तिनी विचारलं, "आई, मी पुढे बसू तुझ्याशेजारी?"
"बस की! थांब, आपण आधी घरी फोन करु." असं म्हणत वसुने घरी फोन लावला. आई बहुधा फोनजवळच बसल्या होत्या कारण पहिल्याच रिंगला फोन उचलला. "आई, काही आणायचंय का? आम्ही निघतोय इकडून."
"तिकडे काय झालं ते सांग बाई आधी! इथे आमचा दोघांचा जीव टांगणीला लागलाय…"
"आई, आले की सांगते तुमच्या नातीच्या करामती डिटेलमध्ये, पण बाबांना सांगा, त्यांच्या मित्राची विपूनेच उलटतपासणी घेतली! सायकिअॅट्रिस्ट नक्की काय करतो यावर चर्चा चालली होती दोघांची. आणि हो, त्यांनी विपूच्या चित्रांच्या वह्या ठेऊन घेतल्यात. घरी नेऊन काकूंना दाखवून मग सिलेक्ट करतो म्हणाले चित्रं…"
"आई, आईऽऽऽ आजीला विचार ना आपण मलई सँडविच आणि ढोकळा नेऊया का…." मध्येच विपूला काय झालं कोणास ठाऊक.
"विचारते"
"काय गं वसु? काय म्हणतेय विप्लवि?"
"बाबा, विपू विचारतेय की आम्ही येताना मलई सँडविच आणि ढोकळा आणू का." दोघं बहुधा दोन हँडसेटवरुन बोलत असावेत.
"थांब, ते तुझ्या सासूलाच सांगू दे. पण श्रीरंग आणि विपूची पहिली भेट कशी झाली?
"बाबा, आपल्याला अपेक्षित होती तशीच थोडीफार. पण बहुधा बाईसाहेबांना मलई सँडविचची आठवण झाली म्हणजे आत्तातरी खुशीत दिसताहेत."
"बरं, वसु, बाकी काही आणायचं नाहिये. पण विप्लवि खूप दिवसांनी आपणहून काहीतरी हट्ट करते आहे ना? मग आण हो, तिला काय हवं ते. रात्रीच्या जेवणाचं बघू नंतर. एवढं खाणं झालं की बहुधा नुसती मुगाची खिचडी टाकली तरी चालेल."
"ठीक आहे. मग आम्ही तेवढं घेऊन येतोच घरी. जास्त वेळ नाही लागणार." वसुने फोन बंद केला आणि गाडी सुरु.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा